ถ้า...

         คุณเคยมีคำถามกับตัวเองหรือไม่ว่า ถ้าทำอย่างนั้นแล้วจะเกิดอย่างนี้ ถ้าไม่ทำอย่างนั้นจะเป็นอย่างนี้หลายครั้งเราเกิดคำถามมากมายที่เข้ามาวนเวียนในชีวิตของเราให้เราเลือกที่จะทำ หลายครั้ง     คำถามเหล่านั้นเป็นเหมือนมโนธรรมที่เตือนเราเองว่าจะทำดีหรือไป ถ้าทำจะเป็นอย่างไร
         ผมเชื่อว่าทุกวันที่เราตื่นขึ้นมา หลายครั้งเราก็มีโอกาสที่จะคิดว่าวันนี้จะทำอะไร ทำแล้วมันดีอย่างไร หลายคนตั้งคำถามว่าวันนี้เราตื่นมาทำไม หลายคนสงสัยชีวิตว่าเราเกิดมานี้เกิดมาเพื่อใคร เกิดมาทำไม ผมเองก็เคยถามตัวเองว่าวันนี้เกิดมาถึงขนาดนี้แล้วมีอะไรที่เป็นสิ่งที่เป็นกำลังใจให้กับชีวิตตัวเองบ้าง หรือว่าไร้สาระไปวันๆ
         สิ่งต่างๆที่ผมคิดว่าอยากทำโน่นทำนี่ ทำแล้วมันเป็นอย่างนี้น๊ะ หลายครั้งที่การมีเงื่อนไขให้กับตัวเองก็ทำให้ผมโตขึ้น ผมจะไม่ทำในสิ่งที่ผมพลาดมาแล้วในชีวิตอีก ผมจะทำสิ่งเหล่านั้นอีกถ้ามันเป็นสิ่งที่ดีที่เป็นกำลังใจให้กับชีวิตของผม

           ผมมองว่าเงื่อนไขในชีวิตก็เป็นเหมือนเครื่องมือที่ทำให้เราคิดก่อนที่จะทำอะไรสักอย่างหนึ่ง อย่างน้อยก็ทำให้เราหยุดคิดก่อนที่เราจะทำอะไร เตือนตัวเองว่าสิ่งที่เราทำอยู่มันดีหรือไม่ เป็นกำลังใจกับเราให้ก้าวเดินต่อไป หรือว่าเป็นสิ่งที่ทำร้ายชีวิตของเราเอง ผมเชื่อแน่ว่าหากชีวิตของเรามีโอกาสที่จะหยุดคิดก่อนที่จะทำอะไร ปัญหาหลายอย่างมันอาจจะเกิดขึ้น หากเรามีโอกาสที่จะหยุดก่อนที่เราจะทำอะไร คิดว่าเงื่อนไขชีวิตตรงนั้นมันทำให้เรามีกำลังใจต่อไปอย่างไร เงื่อนไขชีวิตก็จะกลายเป็นสิ่งที่อยู่เคียงคู่เราและเป็นเพื่อนที่คอยเตือนเราเสมอไป ขอบคุณมาก "เงื่อนไขชีวิต"

"ความทรงจำสีจาง"

         หากถามว่า"ครั้งหนึ่งคุณเคยรู้สึกประทับใจกับสิ่งใดบ้าง..ไหม"
ผมเชื่อ แน่ว่าหลายคนคงมีเรื่องราวที่น่าประทับใจที่แตกต่างกันไปไม่มากก็น้อย หลายคนมีประสบการณ์ชีวิตที่โชกโชน หลายคนมีประสบการณ์ที่น่าสนใจ และอีกหลายคนก็มีประสบการณ์ที่น่าจดจำ
         สำหรับตัวผมเองแล้วนั้นครั้งหนึ่งที่ผมรู้สึกประทับใจมากเป็นพิเศษคือ ช่วงเวลาที่อยู่ที่บ้านเณรกลาง โคราช ผมและเพื่อนอีกประมาณ17 คนได้มีโอกาสไปใช้ชีวิตสัมผัสความเป็นอยู่ของชุมชนที่บ้านหนองพลวงและบ้าน หนองไม้ตาย อ.ประทาย จ.นครราชสีมา
        ช่วงเวลาประมาณสองสัปดาห์ที่อยู่ที่นั่นผมมีความรู้สึกว่าเป็นเวลาที่มีค่า เราเลิกคิดถึงการเรียน เลิกคิดถึงตารางเวลาของบ้านเณร และเลิกคิดถึงการไปเที่ยว แต่การอยู่ที่นั่นสิ่งเดียวที่ทำให้พวกเราคิดตอนนั้นคือ การเข้าใจถึงวิถีของชุมชนที่นั่น ที่นั่นเป็นหมู่บ้านคาทอลิกที่ขนาดกลางมีจำนวนคริสตชนไม่มาก แต่ทุกคนมีความศรัทธาและช่วยเหลือกันดี
         เวลาที่มีค่าตอนนั้น มันเป็นเหมือนช่วงเวลาที่ทดสอบพวกเราทุกคน เป็นช่วงเวลาที่ท้าทายเราทุกคนให้เตรียมพร้อมที่จะทำงานอภิบาลของพระ เรามีโอกาสอยู่กับครอบครัวที่เราเรียกเค้าว่าเป็นพ่อเป็นแม่ ทั้งที่เราไม้เคยรู้จักกันมาก่อน เป็นพ่อแม่ที่จับสลากมา แต่ทำไมเกิดความผูกพันและความรักขึ้น เวลาได้ทำให้เราเห็นถึงความรักที่พวกท่านมีให้และสอนเราหลายสิ่งหลายอย่าง ที่ทำให้เราได้เรียนรู้และเห็นคุณค่าของข้าวที่เรากิน
          ขอบคุณช่วงเวลาดีๆที่เคนผ่านเข้ามา ขอบคุณเพื่อนๆที่เป็นกำลังใจกัน ขอบคุณพระที่ทำให้เราได้โตไปอีกขั้น หากมีโอกาสพวกเราสัญญาว่าจะกลับไปเยี่ยมพวกท่านอีกครั้ง...ขอบคุณครับ               "หนองไม้ตาย"

รับน้องแสงธรรม

วันนี้เป็นวันรับน้องใหม่ของบ้านเณรแสงธรรมทำให้ผมคิดถึงเมื่อสี่ปีที่แล้ว ที่ผมเคยมีโอกาสเป็น 
"น้องใหม่ "ของบ้านหลังนี้ แต่พอมาปีนี้กำลังกลายเป็นรุ่นพี่ที่โตที่สุดในชั้นปรัชญา คำว่าน้องใหม่ของผมในสายตาคนอื่นมันอาจจะหมดไปนานสี่ปีแล้ว แต่สำหรับผมน้องใหม่คือการเริ่มต้นเรียนรู้สิ่งใหม่ๆให้กับตัวเองในทุกๆวันเสมอ...เริ่มที่เป็นกำลังใจให้กับตัวเองอีกครั้งและเป็นกำลังใจให้กับ้องที่กำลังก้าวเข้ามาในรั้วแสงธรรมแห่งนี้ด้วยครับ...บิว